Engine weblog

Boeken, backups en Blokker-bakken

2011-10-12T10:40:00.001+02:00

Mijn huis puilt uit van de boeken. Er staat een boekenkast naast mijn bureau, met boeken over design en muziek. Achter me een boekenkast met strips, kinderboeken en een oude, stoffige Encyclopedia Brittanica. In de kelder: nog een kast met strips en twintig waterdichte Blokker-bakken met boeken. Boeken in Blokker-bakken, dat kan natuurlijk niet. Literatuur als "Narziss Und Goldmund" wegstoppen bij pulp als "Lucifer´s Hammer". Dus ging ik maar eens naar een nieuwe boekenkast zoeken.

Ik google 'boekenkast', en wat lees ik? Boekenkasten mogen niet meer. Hopeloos ouderwets, volgens (de digitale versie van) NRC Handelsblad. Wat ik moet hebben is een eReader, zodat ik gewoon al die Blokker-bakken bij het grofvuil kan zetten. Eén apparaatje waar alles in zit. Je hoeft niet eens meer de pagina om te slaan. Je hoeft geen moeilijke houding aan te nemen om de linkerbladzijde te lezen (hopeloos ouderwets, linkerbladzijdes). Weg stofnesten, weg volgestouwde kelder, weg degradatie van de Hogere Kunst. Ideaal.

Er is alleen één probleempje...

Apparaten gaan kapot.

Ik denk dat ik de afgelopen tien jaar wel een stuk of vijf harde schijven heb vernacheld. Veel muziek die ik tien jaar geleden gemaakt heb bestaat niet meer. Websites uit het begin van de geschiedenis van het internet, weg. En Sally Forth.

In die verzameling strips in de kelder zitten een paar deeltjes van de obscure jaren '70-strip Sally Forth, van de onvolprezen Wally Wood. Jarenlang heb ik stripwinkels afgezocht naar de missende deeltjes. Er is een omnibus te vinden op Amazon, maar die kost $200,-... vind ik een beetje veel voor een boek dat binnen de kortste keren in de kelder ligt. Dus die deeltjes miste ik.

Gelukkig vond ik een blog van een medeliefhebber. Hij had zijn strips gescand, en met de downloads die hij beschikbaar stelde kon ik mijn collectie compleet maken. Ik was in mijn nopjes. Totdat die schijf kapot ging!

Had je maar moeten backuppen! hoor ik de kritische lezer scanderen. Ja, ja. Ik heb al vijf schijven hier. Ik ben al zeeën van tijd en ruimte kwijt met het backuppen van werk, administratie en familiefoto's. Moet ik echt op ieder moment mezelf ervan verzekeren dat ik al mijn data dubbel heb? Wat een werk. Dan klinken die Blokker-bakken nog niet eens zo heel onaantrekkelijk.

En dan heb ik het nog niet eens over de cloud. Dan geef je het helemaal uit handen. Waar is die cloud eigenlijk? In wiens kelder hangt-ie? Waar worden de backups opgeslagen? En hoe vaak? Mag iets obscuurs als Sally Forth ook in de cloud, of biedt de cloud alleen maar bestsellers?

In voornoemde pulproman Lucifer's Hammer valt er een komeet op de aarde. Eén van de gevolgen is het verlies van elektriciteit. Weg cloud. Poef! De man die zijn boeken had ingegraven voor de tsunami is opeens koning van de wereld. Aan hem denk ik wel eens als ik weer het stof van de Encyclopedia Brittanica afblaas.

De eReader is 150 piek. De Billy ook. Wat zal ik doen?

We zullen niet carpoolen op de weg naar Utopia

2011-07-18T09:23:00.000+02:00

Ik rijd in een GreenWheels-auto. Daar ben ik niet mee geboren; ik heb het opgelopen door simpele praktische overwegingen. Ik heb tenslotte geen auto nodig om naar mijn werk te gaan. En de crèche is om de hoek. Om toch zo nu en dan naar oma te kunnen met de kleine heb ik een abonnement van €5,- per maand bij Greenwheels afgesloten. Voor die vijf euro kan ik op ieder moment een auto op loopafstand regelen, die me dan zo'n €30,- voor een middagje Heemstede kost; net iets goedkoper dan het openbaar vervoer.

Klinkt toch niet slecht? Maar nu komt het: ik ben een sukkel. Als ik in die auto zit, als ik hem parkeer, als ik alleen al met de sleutels zwaai; wie mij ziet denkt: sukkel. Heeft niet eens een auto! En wie geen auto heeft, zal wel geen geld hebben. En bovendien kan-ie toch geen rijervaring hebben? Hij maakt-geen-kilometers. Ik ben dus: een slechtrijdende sukkel. Dit is het profiel van een GreenWheels-abonnee.

Vroeger had je geen 'sukkel' gezegd maar 'ouwe sukkelaar'. Klinkt al wat vriendelijker, toch? "Greenwheels. Voor ouwe sukkelaars."

Laatst hadden we een new-business-gesprek. Het kwam zo uit dat ik voorstelde om met het fel rood-en-groen gekleurde sprintertje te gaan, en niet met zijn glimmende "bak" (zo noem je je auto, als je er tenminste één hebt: een bak). Kon ik hem ook eens thuisbrengen! Maar Daniël maakte zuinigjes duidelijk dat toch niet zo'n goed idee te vinden. Hij hoefde het al niet meer uit te leggen, ik begreep het. Bij een new-business-gesprek is het toch een beetje de bedoeling om de kans te minimaliseren dat men denkt: "Kijk, daar heb je sukkels!"

Dat is wel een beetje een probleem. Immers, is niet het idee van GreenWheels dat we gezellig met zijn allen carpoolen op de weg naar Utopia? Als iedereen GreenWheels zou rijden, zouden we tien keer minder auto's hebben. Weg fileprobleem. En olie tot in het jaar 2500, dus ook weg midden-oosten-problematiek. Maar ook: een land vol sukkels! We zouden de risée van de internationale gemeenschap zijn. Een land zonder eigen bak... besprenkeld met een miljoen Peugeot'jes 107 en een half miljoen 207s. de Zwitsers zouden een sterke concurrent krijgen in de categorie saaiste-land-ooit.

De identiteit van een GreenWheels-auto staat op gespannen voet met de geïndividualiseerde identiteit van de automobilist, zoveel is duidelijk. En daarmee het hele idealistische idee van GreenWheels.

Dat lijkt GreenWheels zich ook te realiseren. Op hun site zul je geen uitleg vinden voor het woordje 'green'; alle aandacht gaat uit naar het gebruiksgemak. In persberichten struikel je over modieuze, maar tenenkrommende gemeenplaatsen als "De lancering van de nieuwe Nederlandse website maakt onderdeel uit van een gefaseerde uitrol naar verschillende touchpoints die door klanten in de particuliere en zakelijke markt worden gebruikt." en "we gaan de i-Tunes voor automobiliteit worden." Niks over het milieu.

Allemaal prima, ik vind het best; voor mij blijft het een goede deal. En ze willen me ook graag een goeie deal geven. Maar haal dan ook die belachelijke opdruk van die wagens af! Nu val ik op als een aap in een kennel. Met mijn ziekenfondsautootje.

Opzettelijk lelijk

2011-05-19T17:27:00.000+02:00

We doen bij Engine altijd ons best om mooie dingen te maken. Zo hebben we onlangs een website design gebaseerd op de gulden snede, en hebben we van ons eigen logo wel dertig versies gemaakt voor we tevreden waren. Alles moet bij ons altijd zo smaakvol mogelijk. Het staat zelfs in ons mission statement: Engine wil de wereld mooier maken.

Supermarkten niet. Die willen de wereld lelijker maken.

Dat staat denk ik ook in hun mission statements, of althans dat gedeelte dat in de kluis ligt. Stiekem proberen de Nederlandse kruideniersketens onze huishoudens met zoveel mogelijk lelijke verpakkingen te ontsieren. Zulks besefte ik toen ik 's middags een aansteker bij Albert Heijn ging kopen...

Daar stond ik. Voor me stond een zwerver die Euroshopperbier kwam kopen. Achter me een huisvrouw met wat fris. Ook huismerk, Euroshopper. Achter de kassa een vrouw gehuld in het steriel blauwe Albert Heijn-uniform. Ze verkocht me drie Euroshopperaanstekers, want losse had ze niet.

Ik keek op van de lelijkheid om me heen. Mijn aanstekers, de cola en het bier zagen er allemaal hetzelfde uit: half rood, half wit, met brute letters erop. De Euroshopper-producten steken hard af tegen de lichtblauwe achtergrondzweem waar de uniformen, de muren en de posters in een Albert Heijn-filiaal in versmelten. Het is een totale consumer experience; hier is over nagedacht...

Niet alleen Albert Heijn pakt het zo aan. Alle grote supermarkten hebben hun eigen huismerk. En de prijzen daarvan liegen er niet om: gemiddeld is een huismerkproduct 35% goedkoper dan datzelfde product van een A-merk. Daarbij worden er verhoudingsgewijs steeds meer huismerkproducten verkocht; gemiddeld komt 25% van de omzet uit huismerkproducten en bij Albert Heijn is dat zelfs al 50%. En omdat het bijna per definitie om prijsvechters gaat, is duidelijk dat het huismerk een cruciaal onderdeel van de prijsoorlogen vormt. Sommigen voorspellen zelfs dat het huismerk de ondergang van de supermarkt zal worden.

Dus wat doe je, als je iets moet verkopen waar je verlies op maakt? Je maakt het zo lelijk mogelijk. Het moet schreeuwen: "Dit wil je echt niet kopen, mensen!" Koop die gelikte, glimmende colafles uit het schap ernaast. Koop een echte BIC! Koop Heineken, met verpakkingen waar alvast condensdruppels op zitten... Koop alles behalve het koopje.

Dat moet het zijn. In het verleden heb ik me vaak afgevraagd waarom men nou toch lelijk zou willen designen. Wat er voor redenering aan ten grondslag ligt aan het feit dat goedkope producten ook altijd goedkoop ogend design heeft. Zou zo’n opdrachtgever dan ook echt bijsturen met 'Het moet wat lelijker'? Ik kon het me niet voorstellen...

Nu wel. Het is een keiharde overlevingsstrijd. Het moet echt lelijker, dat is bittere noodzaak voor de grootgrutters. Nou, ik kan ze geruststellen: ik zal het niet kopen. Dat bier is vies, die cola is vies, en aanstekers koop ik voorlopig niet meer want ik heb er drie.

Kent free publicity een moraal?

2011-03-09T14:30:00.000+01:00

In een nietsontziende, eeuwigdurende zoektocht naar dé trends van nu, liep ik tegen het fenomeen ‘earned media’ aan. Met de term earned media wordt gedoeld op mond-tot-mondreclame, virals en verspreiding van de boodschap via social media. Die earned media mogen zich naar het schijnt dit jaar op nog meer belangstelling te kunnen rekenen dan paid media. Vorig jaar waren er al merken die op een slimme manier meer waarde aan media-aandacht wisten te krijgen dan dat ze ingekocht hadden, soms op de rand van het moreel toelaatbare.

Luchtvaartmaatschappij Virgin America trapte in 2010 af met het transport van 15 chihuahuas van Californië naar New York. Blijkbaar heeft het kleine, rillerige hondje in Californië het stokje van de pitbull overgenomen als het gaat om meest verkochte hond. En daarmee ook meteen het stokje van de meest gedumpte. Door 15 van deze hondjes uit het door chihuahua’s overbevolkte Californië naar New York te transporteren, waar blijkbaar nog voldoende vraag is naar het hippe hondje, kreeg Virgin America de nodige aandacht van de media. Diervriendelijk of doortrapt?

Zonnebrillenmerk Oakley ging nog een stap verder op zoek naar goedkope media-aandacht bij het bevrijden van de 33 ingesloten mijnwerkers in Chili. Oakley schonk alle mijnwerkers na de bevrijding een zonnebril om hen te beschermen tegen het felle licht in de Atacama-woestijn. Volgens het Amerikaanse onderzoeksbureau Front Row Analytics scoorde Oakley daarmee 41 miljoen dollar aan gratis advertentietijd. Sociaal bewogen of doortrapt?

Dit soort acties zijn natuurlijk niet geheel risicoloos, want hiermee bewandelt een merk de fijne lijn tussen gebruik maken – of juist misbuik maken van de situatie. Zo kun je ook het verwijt krijgen dat je als zonnebrillenmerk geld verdient over de rug van die arme mijnwerkers. Of dat zielige weeshondjes ingezet worden voor een publiciteitsstunt van een luchtvaartmaatschappij.

Kun je het je als merk veroorloven om gebruik te maken van sociale misstanden of zelfs een ramp ten gunste van media-aandacht? Bij Virgin America en Oakley is een golf van verontwaardiging in ieder geval uitgebleven en hebben ze de balans op het lijntje weten te vinden.

Eén ding staat wel als een paal boven water: ze hebben meer aandacht gekregen dan ze verdienen!

De mijnwerkers ‘Oakley’ portretgalerij
De Chihuahua’s vliegen met Virgin America

“De beste dienstverlening van Nederland”

2010-12-07T13:51:00.000+01:00

Vorige week is T-Mobile door de Rijksuniversiteit Groningen (RuG) genomineerd voor de prijs voor de beste dienstverlening 2010 in de telecomsector.

Verrassend nieuws. Nog vorige maand maakte Youp van ’t Hek gehakt van de dienstverlening van T-Mobile, en daarbij vond hij de nodige steunbetuigingen van het volk. Klopt dat onderzoek wel?

De nominatie is niet zomaar uit de lucht gegrepen, ze is gebaseerd op heus wetenschappelijk onderzoek. Dit onderzoek is uitgevoerd onder 5.000 Nederlandse consumenten die hun mening gaven over bedrijven waar zij zelf klant zijn. En om een beetje ruchtbaarheid aan dit onderzoek te geven en natuurlijk vooral om de instanties die het onderzoek hebben uitgevoerd in de spotlights te zetten, is er een prijs te winnen: de Customer Performance Award. En om wat meer ruchtbaarheid te geven aan de Customer Performance Award, zijn er natuurlijk de onvermijdelijke nominaties.

De awards worden op 1 februari in zeven sectoren uitgereikt aan de top honderd van de Nederlandse dienstverleners die het best presteren op:

de geleverde waarde richting de klant (V2C: value to customer)
de toekomstige waarde van de klant voor het bedrijf (V2F: value to firm)

Hoe komt nou uitgerekend T-Mobile in het rijtje van beste dienstverleners te staan? Staat wetenschappelijk onderzoek zover af van wat er daadwerkelijk leeft in de maatschappij?

Ja, in dit geval wel. En vooral in de tijd. Wetenschappelijk onderzoek vergt namelijk voorbereidingstijd, uitvoeringstijd en niet in de laatste plaats: tijd voor verwerking van de resultaten. Het onderzoek was, aldus onderzoeker Peter Verhoef van de RuG, al uitgevoerd voordat Youp in het geweer ging tegen T-Mobile.

T-Mobile deed het dus blijkbaar helemaal zo slecht nog niet. Maar door het ongenoegen van één zoon van een prominente Nederlander staan ze er gekleurd op (Magenta).

Nou, wat denkt u? Gaat T-Mobile de KPN en Tele2 daadwerkelijk verslaan en pakt ze de award? Of zijn de onderzoekers nu naarstig de resultaten van het onderzoek zodanig aan het manipuleren dat toch net Tele2 of KPN er met het goud vandoor gaat? Straks gaat - bij winst van T-Mobile - Youp de RuG nog aanpakken. En de ervaring leert dat dat heel slecht is voor het imago.

Ik heb alvast een reminder staan voor 1 februari om de uitslag te bekijken. Dan gaan we bezien of de RuG ook echt een ruggengraat heeft!

Merknamen uitspreken

2010-11-17T20:49:00.000+01:00

"Neem je nog ook een fles Roosvicee mee?", vraagt mijn vriendin als ik naar de Albert Heijn ga. Met de klemtoon op 'Roos'. Ik denk: "Roos-vi-CEE". Maar ik zeg het niet. Je gaat mensen niet corrigeren op hun uitspraak van merknamen. En daarnaast: heb ik wel gelijk?

Op de website van Roosvicee valt te lezen dat de naam een samentrekking is van 'rozebottel' (klemtoon op de eerste lettergreep) en 'vitamine C' (klemtoon op de laatste lettergreep). Daar schieten we dus niets mee op. Een paar spotjes gekeken op YouTube. En ja hoor: beide klemtonen worden door elkaar heen gebruikt. De producent is inconsequent! Maar wie laat er ook de uitspraak van zijn merk vastleggen?

Nou: Dr. Oetker. Dìe schrijft op zijn website:
Graag geven wij u meer uitleg over de wijziging van de uitspraak van onze merk- en bedrijfsnaam. Sinds enige tijd kan u namelijk merken dat wij, onder andere, in onze Tv-spot ‘Dr. Oetker’ anders uitspreken. Wij hebben - in samenspraak met de familie Oetker - er namelijk voor gekozen om onze merk- en bedrijfsnaam uit te spreken zoals de familienaam wordt uitgesproken. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier enkel om een wijziging in de uitspraak en niet in de schrijfwijze.

Oh, maar nou wordt het pas echt ingewikkeld. Ik moet blijkbaar niet over 'hem' spreken als ik het over Dr. Oetker heb, maar over 'hen'; Dr. Oetker noemt zichzelf 'wij'. Daarnaast heb je de familie Oetker. Pas in de laatste plaats is (was) Dr. Oetker een meneer, zoals dat waarschijnlijk met de meeste persoonsnamen gaat die merken worden.

Zo denken we bij Albert Heijn ook niet aan Albert. Overigens, is het u opgevallen dat ik de Albert Heijn-vestiging bij mij om de hoek in de eerste zin 'de Albert Heijn' noemde? Nog zoiets. Men plaatst hier in Nederland te pas en te onpas lidwoorden voor merknamen, en ik doe er nog aan mee ook.

Mijn broer vindt dat niet goed. Hij werkt bij Poppodium Patronaat in Haarlem. En nou moet ik echt heel erg mijn best doen om niet het Patronaat te zeggen: het is Patronaat.

Wat mij betreft gaat dat weer wat ver: je kunt mooi je eigen merknaam neerzetten, maar het moet wel bij common sense in de buurt blijven; alleen dan zal men het braaf napapegaaien. Anders moet je zo'n melding op je website zetten als (de mensen van) Dr. Oetker.

Maar hoe zit dat nou met de Roosvicee?

Voor meer merk-uitspraak:
http://www.forvo.com/tag/brand_names/

Sofie

2010-09-04T11:42:00.000+02:00

Dit is Sofie. Ze is model op de stockfotografie-website istockphoto.com. We kwamen haar tegen toen een opdrachtgever vroeg om een foto van een frisse jongedame in een kantooromgeving voor op hun website. We vonden Sofie wel fris, dus kochten we de foto en maakten we de opdrachtgever blij.

Toen kwamen we haar weer tegen. Bij een recruitment-website. En nog eens, bij een IT-bedrijf. En weer... bij een ander IT-bedrijf.

We zijn nu iets meer dan een jaar verder en we zijn de Deense Sofie al tientallen keren tegengekomen bij Nederlandse bedrijven – en naar ons weten werkt bij geen van allen zo'n frisse jongedame. Alsof dat nog niet genoeg is, is Sofie ook al genoemd op een website met ‘Worst Stock Photos’....

Vorige week werden we gebeld door voornoemde opdrachtgever. Men vroeg zich af of wij nog manieren wisten om meer leads te genereren via de website. De opdrachtgever dacht zelf aan een nieuwsbrief-button, maar ons is inmiddels een andere mening toegedaan: Sofie moet weg. Wij willen niet meer met Sofie werken. Althans, niet met haar foto.

Robby Cooper van Codo Design in Indianapolis heeft het mooi verwoord: “Het probleem met stockfotografie is dat het meestal zo gemaakt is dat het zoveel mogelijk mensen aanspreekt. Dit resulteert in lauwe foto’s die de persoonlijkheid van een organisatie niet of nauwelijks communiceren. Het uiterlijk van een organisatie zou uniek moeten zijn, en moeten resoneren bij de stakeholders.”

Engine neemt zich bij deze voor om alle andere mogelijkheden te onderzoeken voordat we stockfoto’s zonder licentie kopen – en we raden u van harte aan om hetzelfde te doen!

Heeft u Sofie gespot? Laat het ons weten.

24 september 2010: Update! Ook Yahoo.com zet Sofie in:

Meer over cliché-beeldmateriaal:
Top 7 Most Cliché Stock Images Used in Web Design
Who The Hell ARE These People?
11 Images you might want to avoid in your designs.
Ten Cliché Stock Photos That Make Your Company Look Stupid
Sofie bestookt ook de Duitse markt

Helvetica

2010-04-18T13:13:00.000+02:00

Soms is logo design eigenlijk te makkelijk. Schrijf de gewenste naam op, selecteer ‘Helvetica’ in de lijst van beschikbare lettertypes – klaar. Misschien wil je er nog een kleurtje aan geven, of iets met de spatiëring doen, maar dan ben je al redelijk fancy bezig. In de basis heb je gewoon een logo ontworpen dat 50% van je opdrachtgevers zal aanstaan…

Want wat is de boodschap van Helvetica? Helvetica zegt: geen paniek. U zult op tijd op uw bestemming komen. Uw vliegtuig zal niet neerstorten. Uw geld is veilig in onze kluis. De papieren zijn goed ingevuld. Wees gerust; alles komt in orde. Met Helvetica is uw onderneming, wat u ook maar gaat ondernemen, in veilige handen.
Het is geen wonder dat het lettertype uit Zwitserland komt. Natuurlijk, de naam geeft het al weg – ‘Helvetica’ is tenslotte latijn voor ‘Zwitsers’. Aanvankelijk heette het lettertype ‘Neue Haas Grotesk’ en dat bekt toch wat minder lekker… je gaat niet snel een letter gebruiken die grotesk heet, in welk land dan ook. Maar naast de naam kan de herkomst van het lettertype ook verklaard worden aan de hand van de tijdgeest: Helvetica is een lettertype dat specifiek ontwikkeld is om zo neutraal mogelijk te zijn en komt uit 1957, een tijd waarin de naoorlogse wereld haar eerste voorzichtige schreden zette op het pad van de globalisering. Ondernemingen hadden behoefte aan internationale herkenning, en aan communicatie-oplossingen die culturen overstegen. Waar kon je die in die tijd beter vinden dan bij een neutraal lettertype uit een neutraal land?
De vormgeving van Helvetica wordt geschaard onder de voornamelijk door Zwitsers gestuurde Internationale Typografische Stijl, ontwikkeld in de jaren ’50, hip in de jaren ’60, overheersend in de jaren ’70, op zijn retour in de jaren ’80 en ’90 en sindsdien weer-helemaal-terug. De stijl werd gekenmerkt door een mathematische opzet, gebruik van schreefloze letters als Helvetica en fotografie in plaats van illustratie.
De dip in de populariteit rond de tijd van Dynasty valt goed te verklaren. De stijl, en daarmee het lettertype, was ontwikkeld om naadloos aan te sluiten op zowel de op dat moment aanwezige zet- en druktechnieken als op de mode. De technieken ontwikkelden zich echter verder en de mode veranderde. En toen desktop publishing eenmaal zijn intrede deed, waren alle hekken helemaal van alle dammen. Een wildgroei van stijlen had tot gevolg dat iedere doelgroep zijn eigen vormgevings-keurslijf meekreeg. Zo kon je in de jaren negentig geen house-feest communiceren zonder zilver en zwart en zwaar gestileerde lettering, en was de Internationale Typografische Stijl voorbehouden aan liefhebbers van britpop of designerbladen.
Maar door die wildgroei is er ook weer een hang naar orde, vertrouwen en rust ontstaan. Ziedaar de verklaring voor de wederopstanding van Helvetica: dit jaar weer gekozen tot nummer 1 beste lettertype van de wereld.

Fun facts

Helvetica is gebaseerd op Akzidenz Grotesk uit München – ontworpen in 1896.

Het Microsoft-logo is geschreven met Helvetica, maar omdat Microsoft het te duur vond om dit lettertype in haar Windows font set op te nemen, heeft de onderneming haar eigen variant laten ontwikkelen: Arial.
Apple heeft de licentie wel aangeschaft en heeft haar al OS al sinds jaar en dag vormgegeven met Helvetica.
De Amerikaanse regisseur Gary Hustwitt heeft een film over Helvetica gemaakt, die nog veel dieper ingaat op de psychologie achter het brede gebruik van een lettertype.
In de film o.a. een interview met de vooraanstaande Nederlandse vormgever Wim Crouwel.